Türkiye zaten sahip olduğu baz yağı ithal ediyor.

Bu nasıl okunur. Bu bir finansal model değil, üst düzey bir plandır: tam kapasiteyle tek bir yıl, nakit bazında. Geri ödeme süresi, yatırım tutarının o yılın kârına bölünmesidir; dolayısıyla vergi, faiz, kapasiteye çıkış yılları ve paranın zaman değeri dışarıda kalır — hepsi gerçek rakamı ileri iter. Bunu bir büyüklük mertebesi olarak okuyun; tam model memorandumla birlikte gelir.

Kayıplar nerede. Su, dip ürün ve proses kayıpları, satılabilir çıktı ile hammaddenin %100’ü arasındaki farktır: bu tonlar satın alınır ve hiç satılmaz; hammadde alımının plandaki en büyük kalem olmasının nedeni budur. Diğer satırı yalnızca bunların bertarafının nakit maliyetini taşır — su arıtma ve dip ürün bertarafı — kaybedilen değeri değil; o zaten yukarıdaki dengede.

Bu plan ne söylüyor ve neye dayanıyor. Yüklü haliyle — %93 satılabilir verim, 350 $/t hammadde, 30 $/t proses — tesis yatırım tutarını ilk yıl içinde geri kazanıyor. Bu kadar güçlü bir sonuç, yatırımcının en sert şekilde sınayacağı sonuçtur ve üç girdiye dayanır: verimin %93’te kalması, prosesin sanayi ölçeğinde ton başına 30 $ civarında kalması ve bu sayfadaki her şeyden çok sonucu hareket ettiren hammadde fiyatı. Yukarıdaki başabaş göstergesi, yılın kendini ödemeyi bırakmasına kadar hammaddenin ne kadar yükselebileceğini gösterir. Presetler, fiyatları ve proses maliyetini piyasanın hareket ettirdiği gibi birlikte hareket ettirir; 2026 spot senaryosu Orta Doğu’daki arz kesintileriyle bozulmuş Temmuz 2026 seviyelerini kullanır ve orada hammadde ürünle birlikte yükselir — bu yüzden bir plan değil, bir referanstır.

Rakamlar gösterge niteliğindedir, tahmin değildir ve pilot sonuçlarına, hammadde sözleşmelerine ve satış anlaşmalarına tabidir.